این روزها آلبوم های جدیدی منتشر شده است که هر کدام در ژانر خود حرف های زیادی برای گفتن دارد. اگر اهل اشعار کلاسیک هستید به شما توصیه می کنم حتما «من خود آن سیزده ام» محسن چاوشی را گوش کنید و از اجرای بی نظیر چاوشی که برای اولین بار به سراغ اشعار مولانا، وحشی بافقی و دیگر شاعران کلاسیک رفته، لذت ببرید. اگر اهل خاطره بازی و نوستالژی هستید هم پیشنهاد می کنم «خاطرات مبهم» رضا یزدانی را از دست ندهید. این آلبوم با کنار هم قرار گرفتن یک گروه کاملا سینمایی (رضا یزدانی، کارن همایونفر و اندیشه فولادوند) بوجود آمده است و با گوش دادن قطعات آن قطعا لذت خواهید برد. پیشنهاد می کنم قطعه گرامافون را در این آلبوم از دست ندهید. نکته جالب در مورد آخرین آلبوم رضا این است که او یک dvd تصویری در کنار cd صوتی آلبوم خود قرار داده که در آن سه کلیپ تصویری از آهنگ هایش گنجانده شده است. اگر هم به دتبال فضاهای عاشقانه هستید، پیشنهاد می کنم به اولین مرکز فروش محصولات فرهنگی بروید و آلبوم «دلت با منه» محمد علیزاده را تهیه کنید و از شنیدن صدای خاص محمد علیزاده لذت ببرید.
اما اگر نظر مرا بخواهید از بین این سه اثر، کدام یک در اولویت است می گویم: «من خود آن سیزده ام» محسن چاوشی. این آلبوم به جهت اینکه دارای اشعار کلاسیک است ارزش دوچندانی دارد. در این آلبوم هم قطعه «من خود آن سیزده ام» بسیار زیبا و دوست داشتنی تر از باقی قطعات به نظر می آید.

پوریا پور سرخ

رویش